جمعه ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۰:۲۶
ولایت فقیه؛ بدعت یا سنت؟

حوزه/ ولایت فقیه به معنای ولایت تشریعی فقیه جامع‌الشرایط در امور اجتماعی جامعه است و شامل حق تصمیم‌گیری و اجرای امور عمومی می‌شود. این ولایت برخاسته از رأی یا وکالت مردم نیست، بلکه حقی الهی است که از سوی خداوند و از طریق نصب عام به فقها واگذار شده است.

به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم علامه مصباح یزدی در کتاب «نگاهی گذرا به نظریه ولایت فقیه» به چند پرسش اساسی درباره ولایت فقیه اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

پرسش:

تعریف و دلیل ولایت فقیه چیست؟

پاسخ:
ولایت فقیه یعنی ولایت تشریعی فقیه جامع الشرایط در امور اجتماعی افراد جامعه؛ ولایت فقیه به معنای حق تصرف و تصمیم‌گیری و اجرای امور اجتماعی است.

این مسئله، وکالت یا حق واگذار شده از سوی مردم نیست؛ بلکه این حق تصرف فقط برای خدا به عنوان خالق عالم است و او چنین حقی را از طریق نصب عام و خاص به حاکمان واگذار می‌کند.

ادلّه نقلی مانند توقیع شریف امام زمان (عج) که فقها را «حجت من بر شما» معرفی می‌کند، و مقبوله عمر بن حنظله که فقیه را «حاکم» قرار داده و رد کردن حکم او را در حد شرک به خداوند متعال می‌داند، از مبانی اصلی اثبات ولایت فقیه در زمان غیبت هستند.

همچنین عقل حکم می‌کند پس از عدم امکان دسترسی به حکومت معصوم (که حکومت ایده‌آل است)، فردی که درصفات لازم برای حکومت یعنی علم به احکام اسلام (فقاهت)، شایستگی اخلاقی (تقوا)، و کارایی در مدیریت از همه نزدیکتر به معصوم (ع) باشد حکومت نماید.

در طول تاریخ شیعه، شواهدی از اعمال این ولایت توسط فقها وجود داشته است؛ مانند قضیه تحریم تنباکو توسط مرحوم میرزای شیرازی که حکم او، یک حکم ولایتی و لازم‌الاجرا تلقی شد و حتی برای مراجع دیگر نیز مطاع بود.

بر این اساس فقهای شیعه معتقدند که در زمان غیبت، حاکم شرع همان فقیه جامع‌الشرایط است که به نصب عام از طرف امام زمان (عج) برای حکومت تعیین شده است.

منبع: برگرفته از کتاب «نگاهی گذرا به نظریه ولایت فقیه»

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha